Aan de keukentafel

Ik weet het nog precies, ik zat op een vrijdagmiddag aan de keukentafel, zonnetje door de achterpui naar binnen, Tijn bij de opvang, een kopje thee erbij en ik was als een bezetene aan het typen…..en als in een film gebeurde het…het lampje, het lichtje, dat eurekamomentje…het was er..ineens, totaal onverwacht.. Maar ik wist het zeker, dit wil ik!

Maar ik zal eventjes terug gaan, een paar maanden daarvoor. Wij, man Alwin, zoontje Tijn en ik, waren net verhuisd, nog altijd druk aan het werk en ik was net weer een beetje aan het opknappen na een lange tijd ziekte en een hoopje ellende te zijn. Eigenlijk klopte alles op papier, man, kindje, fijn huis, leuk werk als actrice en presentatrice in mn eigen bedrijf…..maar toch…het voelde onrustig, ik lag er letterlijk wakker van.. “Wordt ik hier nou blij van, wil ik dit over 10 jaar nog?”

Manlief, ambitieus als ie zelf is, liep ook te pushen, allemaal uit goede bedoelingen. “Maar wat vind je dan wel leuk? Aan de slag jij, niet zo zeuren Je hebt zoveel potentie, maar je doet er niks mee!!”

Ik wist t even echt niet meer. Ondertussen ging de wereld om me heen uiteraard ook gewoon door en werd een vriendin ten huwelijk gevraagd. En ze vroegen mij, gezien mijn ervaring als presentatrice, of ik ze wilde trouwen. Natuurlijk, hartstikke leuk…

Eenmaal thuis kreeg ik t spaans benauwd, waar heb ik in godsnaam ja tegen gezegd?! Dat is nogal iets, toch in ieder geval wel ongeveer een van de mooiste dagen van je leven! Ik zeg ‘een van de’, want de geboorte van mijn kindjes vond ik stiekem wel de 2 allermooiste dagen, maar goed, ik dwaal af..

Ik liet t nog even goed bezinken en besloot het gewoon te doen. Om goed beslagen ten ijs te komen heb ik de babs benaderd die Alwin & mij een onvergetelijke ceremonie heeft bezorgd toen ze ons trouwde, een beter voorbeeld was er niet. Ze wilde meteen helpen en ik mocht 2 huwelijken van haar bijwonen en heeft wat handvaten gegeven.

Maar toen kwam t toch echt op mij aan, ik heb met onze vrienden gezeten voor hét gesprek, zag hoe ze weer helemaal verliefd hun verhaal met mij en elkaar deelden en ik noteerde alles zo driftig en precies mogelijk. Ook heb ik contact gehad met hun ouders en vrienden, om een nog intiemer beeld te krijgen van hún verhaal.

Dit heb ik een aantal weken laten rusten.. Tot op die middag, in het zonnetje, aan de keukentafel….hij insloeg…. Een milliseconde pure euforie en een ‘weten’… dit is het..dit wil ik…dit ben ik..

Het verhaal en de liefde van een ander, maken tot een mooi rond verhaal, hun verhaal…

Stuiterend van enthousiasme en vol energie die al maanden in geen velden of wegen meer waren te herkennen, vertelde ik Alwin bij thuiskomst over het magische momentje dat me was overkomen die middag. Hij voelde meteen dat t menes was en zei me hiervoor te gaan. Die ceremonie ga je nailen en dan ga je dit doen..mensen blij maken.

Ceremonie genaild: check

Vrienden blij: check

Ellen blij: dubbel check